رصدخانه‌ای که فردا را قرض گرفت

درون رصدخانه، حلقه‌های برنجی دور مرکزی خالی می‌چرخیدند. هر گردش، شصت دقیقه را از روزی که هنوز نیامده بود بیرون می‌کشید و داخل امروز می‌ریخت.

منجمان اسمش را دقت گذاشته بودند. ناهل زیر صدای چرخ‌دنده‌ها چیز دیگری می‌شنید: فردا که از داخل دستگاه در می‌زد.

وقتی موعد بدهی رسید، طلوع پشت تپه‌های شرقی اتفاق نیفتاد. روزهای قرض‌گرفته‌شده به یک افق بدون صبح تبدیل شده بودند و شهر تازه قیمت آسودگی‌اش را فهمید.

ناهل دستگاه را خرد نکرد. یکی از حلقه‌ها را برعکس چرخاند و ساعت‌ها را آرام پس داد؛ با بازارهای کوتاه‌تر، عصرهای سردتر و فصلی که دیگر طبق برنامه اطاعت نمی‌کرد.

اولین طلوع صادقانه دیر و ناقص بود. ابرها نصف خورشید را پوشاندند و ساعت بزرگ پیش از صبحانه هفت دقیقه عقب افتاد.

با این حال مردم شادی کردند. برای اولین بار پس از سال‌ها، روز پیش از رسیدنش متعلق به هیچ‌کس نبود.